نقش آيت الله بهجت در حوزه علميه قم از به دو ورود ( - 1357 ) تا پيروزى انقلاب اسلامى ، و از پيروزى انقلاب اسلامى تا زمان رحلت ( 1390 1357 ) نقش برجسته‌اى در گسترش اخلاق ، عرفان ، معنويت در حوزه علميه كه سبب « تهذيب نفس » و « سير و سلوك علمى و عملى » بود . ايشان توانستند پايه‌ها و اركان اعتقادى جامعه را تقويت نمايند . خصوصاً پس از رحلت حضرت امام خمينى ، حضرات آيات عظام : سد محمدرضا گلپايگانى . سيد شهاب‌الدين مرعشى نجفى » از سوى حوزه علميه و جامعه مدرسين آيت الله بهجت به عنوان مرجع معرفى و اقبال وسيع جامعه به سوى ايشان هم نشانگر توجه جامعه ما به چهره‌هاى معنوى است خاصه جايگاه آن‌ها پس از انقلاب اسلامى روشن بود . مواضع اين مرجع برجسته در طى سى و دو سال پس از انقلاب ، چه در دوران دفاع مقدس وزمان رحلت حضرت امام خمينى و چه زعامت و رهبرى حضرت آيت الله سيد على خامنه‌اى « توجه دادن جامعه به اخلاق » ، « وحدت » ، « حفظ نظام » بوده ، لذا مىتوان نقش ايشان را در دو قلمرو معنوى و سياسى برجسته دانست . مجموعه كتب و رسائلى كه در زمان حيات و رحلت ايشان منتشر شد ، نشانگر توجه اهل تحقيق به مباحث عرفان و معنويت است ، خصوصاً در دورانى كه جريانات « استعمارى » و . . . فرصت طلبان اسير نفسانيات « به نام عرفان و اخلاق مباحث انحرافى ، ضد معنويت ، ضد شرع و اسلام و قرآن نشر مىدهند . حضور امثال آيت الله بهجت به عنوان « نماد عينى يك عارف و اصل متعبد مقيد » در معارف « قرآن و عترت » براى جامعه حجت مىباشد . گاهى براى ارزيابى و شناخت بيشتر بايد از تربيت شدگان حوزه درس و ارشاد دات ايشان به تأثير مبانى عرفان پى برد ، و در مواردى عدم حضور را مىتوان به عنوان يك مربى و نماد و نمونه براى اسلام و جامعه اسلامى تلقى نمود . آيت الله سيد ابوالقاسم خويى مدتى محضر آيت الله ميرزا على آقاى قاضى مشرف مىشوند . در همان دوران در اثر اذكار و دستوراتى كه از آقاى قاضى اخذ كرده و مشغول بودند . واقعه‌اى بر ايشان رخ داده بود كه در آن حال ، آينده خود را مشاهده كرده بودند . از گسترش حوزه دسى خودشان تا مرجعيت عامى كه پيدا مىكنند تا سال‌هاى آخر عمر كه از طرف حكومت عراق در مضيقه قرار داشتند « 1 » خصوصاً تقيد و دقت آيت الله قاضى آن بودكه سالك از مسير حق و تعبد و عدد الهى خارج نشود . آيت الله كشميرى مىفرمودند : آقاى قاضى هميشه به ما مىگفتند اذكار و ادعيه با شرايط ، تأثير مىكند و مراقبه حرف اول را مىزند « 2 » و شايد به همين دليل بود كه برخى توان ادامه را را نداشتند ، از سير و سلوك خسته و ناتوان

--> ( 1 ) - عطش / ص 118 - آيت الله نجابت شيرازى ( 2 ) - عطش / ص 124 - آيت الله نجابت شيرازى